Dianne (41)

Het is 2003, Dianne is net getrouwd, 25 jaar oud en voor het eerst zwanger. Bij de eerste controle bij de verloskundige is geen hartslag te horen en wordt ze voor een echo doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar krijgt haar verhaal een zeldzame wending.

"Bij de echo in het ziekenhuis blijkt dat het niet klopt; de echo lijkt op een soort sneeuwstorm met kleine zwarte vlekjes en is geen vruchtje te zien. Ze vragen me of er een video-opname mag worden gemaakt voor opleidingsdoeleinden. Dit is namelijk een Mola zwangerschap. Uiteraard stem ik in, maar het 'enthousiasme' van de artsen die iets zeldzaams hebben ontdekt - en dat ze maar nauwelijks kunnen onderdrukken- past niet bij mijn gevoel dat ik mijn kindje kwijt ben. Een toekomstdroom die ineens verdwenen is. Het is vooral ook erg onwerkelijk... Er is geen baby en ik voel me toch zo zwanger! Ik blijf misselijk, moet overgeven en mijn buik en borsten blijven groeien. Ik weet rationeel dat er geen kindje komt, maar mijn lichaam denkt daar anders over.

Ik krijg wee-opwekkende medicijnen, maar die helpen niet. Uiteindelijk volgt er een curettage, waarbij ik mag verblijven op de kraamafdeling! Natuurlijk als enige zonder kind. Er worden ook longfoto's gemaakt. Dat begrijp ik even niet, maar later hoor ik dat er uitzaaiingen hadden kunnen zijn. Gelukkig waren er geen uitzaaiingen. Daarna moeten de HcG waarden wekelijks worden gemeten. Ze zouden moeten dalen, maar ze blijven juist stijgen.

Persisterende trofoblast
Al snel start ik daarom met methotrexaat behandelingen (MTX) omdat het vanaf nu persisterende trofoblast heet. De behandeling bestaat uit een week waarin je om de dag een injectie krijgt en daarna een week thuis herstellen met tabletten. Ik ben moe, misselijk en verward van alle emoties. Wat een onverwachte achtbaan!

De eerste 4 MTX behandelingen slaan niet aan. We vragen daarom een second opinion aan bij de specialist op dit gebied, in een ander ziekenhuis. Deze specialist geeft aan dat de kans van slagen van de MTX behandeling 50% is en dat we anders met gecombineerde chemo moeten starten. Gelukkig slaat de 5e kuur wel aan.

In totaal krijg ik 10 behandelingen in een half jaar tijd. Daarna is de HcG waarde blijvend 0! Ik mag een jaar niet opnieuw zwanger worden. Ik heb in deze tijd een drukke baan als manager, maar mijn team heeft gelukkig veel begrip en ik werk -met aangepaste uren- toch door. Het heeft mijn leven echter wel erg veranderd, want de overgang van mijn drukke, jonge bestaan naar de afdeling oncologie en het dagcentrum is heel groot.

Twee kinderen
Ik wil mijn verhaal goed afsluiten. Ik ben inmiddels 41 jaar en heb alsnog twee kinderen gekregen. Ik blijk wel al vervroegd in de overgang te zitten. Het was bij toeval dat ik op de site van Stichting Olijf stuitte. Wat een goed initiatief zeg! Ik denk dat het ontzettend goed werk is en hard nodig ook. Ik kon in 2003 echt helemaal geen informatie over het onderwerp vinden en voelde me zo alleen. Graag draag ik daarom bij met dit ervaringsverhaal."

Dianne heeft haar verhaal zelf geschreven in oktober 2018.  

Lees meer informatie over trofoblastziekte >>