Wendy (32)

“Ik dacht: weg met die baarmoeder!”

Uitstrijkjes: ze zijn er niet voor niks. Ze kunnen namelijk je leven redden! Wendy Geerts (32) weet dit als geen ander. Tijdens dit bevolkingsonderzoek werden 'onrustige cellen' gespot. Het bleek baarmoederhalskanker in een vergevorderd stadium te zijn. 

“Begin dertig en dan al kanker... Nee, dat had ik nooit kunnen bedenken. Tijdens een uitstrijkje in juli 2016 werden er onrustige cellen in mijn baarmoederhals gespot. Mijn huisarts stelde me nog gerust: het zou vast wel meevallen. Wel moest ik volgens de procedure naar de gynaecoloog. Ik maakte me er niet echt druk om, tot de uitslagen binnenkwamen: ik had baarmoederhalskanker. Een bizar en onwerkelijk bericht, want ik voelde me kiplekker en sportte veel. In oktober heb ik zelfs nog meegedaan aan een hardloopwedstrijd. Dit tot verbazing van mijn omgeving. 'Je hebt kanker en je rent nog gewoon 10 kilometer hard?' hoorde ik dan. Ja, ik snapte er zelf ook niks van.”

Strijdvaardig 
“Naast het ongeloof, maakte het feit dat ik kanker had me vooral heel strijdvaardig. Vrij snel besloot ik: weg met die baarmoeder. Het 'kwaad' moest eruit, zo zag ik dat echt. Alleen dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Met mijn 31 jaar vonden ze mij te jong voor zo'n Wertheim-operatie, waarbij niet alleen de baarmoeder, maar ook lymfeklieren, eileiders en weefsel wordt weggehaald. Het ziekenhuis stelde in plaats daarvan chemotherapie voor. Maar maandenlang me beroerd voelen door chemische troep, daar had ik helemaal geen zin in. Uiteindelijk heb ik de artsen ervan weten te overtuigen dat ik nooit een sterke kinderwens heb gehad. En dat wat mij betreft het mes in mijn buik mocht worden gezet. Ik wilde die kankercellen zo snel mogelijk uit mijn lichaam. Als de kans daarop het grootst was met een operatie, dan moest dat maar.”

Steun  
“Om me voor te bereiden op de operatie ging ik rondsnuffelen op internet. Zo kwam ik bij Olijf terecht. Dokters kunnen wel zeggen dat het goedkomt, maar die hebben het niet zélf ervaren. De vrouwen die op Olijf hun ervaringen delen wél. Somehow voelde ik me iets minder zielig toen ik alle verhalen las. En ook: het idee dat je er niet alleen voor staat, dat anderen hetzelfde doorstaan. Het is prettig dat het laagdrempelig is. Soms wil je gewoon even je verhaal kwijt. Maar om dan naar een psycholoog te gaan... Dan is het fijn dat er zoiets als Olijf bestaat.”

Doorgaan
“Toen de dag van de operatie aanbrak was ik gespannen, maar ook opgelucht. Hierna zou het klaar zijn, zo stelde ik me voor. Helaas viel de ingreep vies tegen; ik heb me echt hondsberoerd gevoeld. Eenmaal thuis kwam de geestelijke klap. Een week lang heb ik de nodige tranen gelaten. Maar gaandeweg knapte ik steeds meer op.

Inmiddels gaat het best goed met me. Nee, ik kan geen kinderen meer krijgen. Maar dat is niet het einde van de wereld. Zoetjes aan pak ik de draad weer op, ben weer begonnen met werken en sporten. Over een paar maanden wil ik weer een tienkilometerloop doen. Ditmaal zonder kankercellen in mijn buik.”

Wendy vertelde haar verhaal in januari 2017. Er kunnen inmiddels veranderingen in haar gezondheid zijn opgetreden.