Lees verder
Toen Krista in december 2024 werd geopereerd aan baarmoederhalskanker, was ze er op tijd bij. Lichamelijk herstelde ze goed en de controles zijn tot nu toe allemaal schoon. Toch is haar verhaal er één dat laat zien dat ‘genezen zijn’ niet automatisch betekent dat alles weer hetzelfde voelt. De grootste pijn zit voor haar niet meer in de ziekte zelf, maar in wat die haar heeft afgenomen: haar kinderwens. Krista deelt haar verhaal om herkenning te bieden en andere vrouwen aan te moedigen goed naar hun lichaam te luisteren.
De diagnose: een balletje dat langzaam ging rollen
Krista had geen duidelijke klachten toen ze in 2022 bij de huisarts kwam voor een uitstrijkje. Toch bleek het resultaat afwijkend. Wat volgde was een periode van controles, een lisbehandeling en afwachten. “Eerst was het pap 3B, later pap 3. Het bleef onrustig,” vertelt ze. Krista gebruikt immuunonderdrukkende medicatie vanwege een chronische darmaandoening. Zelf heeft ze het gevoel dat haar lichaam daardoor het HPV virus niet goed heeft kunnen opruimen.
In oktober 2024 werd onder narcose opnieuw weefsel weggehaald om beter te kunnen beoordelen wat er aan de hand was. “Ik dacht: ze halen het weg en dan is het klaar.” Maar een week later las ze via het patiëntportaal een bericht dat het niet goed was. “Het was vrijdagmiddag. Dan schrik je je echt rot.” Ze werd doorverwezen naar het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis voor snel diagnostiek; een intensieve dag met scans en gesprekken.
Een moeilijke keuze
In het ziekenhuis kreeg Krista twee opties voorgelegd: een meer beperkte operatie waarbij haar baarmoeder behouden zou blijven, of het volledig verwijderen van de baarmoeder. Omdat ze nog een kinderwens had, was dat geen eenvoudige beslissing. “Ik vond het heel lastig. Je wil zo graag veiligheid, maar je hoopt ook dat er nog iets mogelijk blijft.” Uiteindelijk vroeg ze haar arts wat hij zelf zou doen. “Hij zei: wij gaan altijd voor veiligheid. En toen wist ik eigenlijk genoeg.” Krista besloot haar baarmoeder te laten verwijderen. “Ik dacht: haal het er maar uit. Dan ben ik er vanaf.”
De operatie vond plaats op 27 december, tussen kerst en oud en nieuw. “Gevoelsmatig wilde ik het oude jaar afsluiten en het nieuwe jaar beginnen met een schone lei.”
De operatie en het herstel
De operatie verliep goed, al was het wakker worden confronterend. “Je wordt wakker en je weet: er is iets uit mijn lichaam gehaald. Dat voelt heel vreemd.” Ze had een grote buikwond en de eerste week thuis was behelpen. Een goede vriendin stond haar bij, ging mee naar afspraken en was er ook toen ze wakker werd na de operatie.
Ondanks alles viel de pijn haar mee. “Na twee weken ging ik alweer even langs op mijn werk. Thuis zitten en stilzitten, daar word ik niet vrolijk van.” Fysiek herstelde ze relatief snel. Het uiteindelijke stadium bleek 1B, waardoor verdere behandelingen niet nodig waren. De eierstokken konden behouden blijven. “Ik was er echt op tijd bij,” zegt ze. “Dat besef maakt me nog elke dag dankbaar.”
Omgaan met emoties en verlies
Nu, ruim een jaar later, gaat het lichamelijk goed. Emotioneel is het een ander verhaal. “De kanker heb ik een plek kunnen geven. Wat ik het moeilijkst vind, is dat ik geen kinderen meer kan krijgen.” Dat verlies voelt soms zwaarder dan de ziekte zelf.
In het begin probeerde ze alles wat met baby’s en zwangerschap te maken had te vermijden. “Series spoelde ik door, op straat keek ik weg.” Langzaam leerde ze dat vermijden niet werkt. “Nu probeer ik te denken: ik gun het anderen. En soms heb ik gewoon een dag dat ik huil. Dat mag er ook zijn.”
Krista haalt veel liefde en betekenis uit de mensen om haar heen. Zo logeert het vijfjarige zoontje van een vriendin regelmatig bij haar. “Dan kan ik mijn liefde kwijt. Dat helpt echt.”
Levenslessen: kiezen voor jezelf
De ziekte heeft Krista’s kijk op het leven veranderd. “Je wordt ineens heel kwetsbaar. En daarna besef je: ik leef nog.” Ze is bewuster gaan leven, gezonder gaan eten en bewegen. Ze viel ruim zeventien kilo af en zoekt nu begeleiding bij een fysiotherapeut om beter haar grenzen te leren voelen.
Ook in relaties is ze selectiever geworden. “Ik kies meer voor mijn eigen rust en energie. Mensen bij wie het niet meer past, laat ik los. Dat doet soms pijn, maar het geeft ook ruimte.” Sinds haar herstel onderneemt ze juist méér dan voorheen. “Meer afspreken, meer genieten van kleine dingen. Even lopen naar de winkel in plaats van snel-snel.”
Wat ze andere vrouwen wil meegeven
Krista hoopt vooral dat haar verhaal anderen aanzet om alert te zijn. “Laat een uitstrijkje maken. Blijf er niet mee zitten. Dat ongemak weegt echt niet op tegen wat je kunt meemaken als je te laat bent.”
Daarnaast wil ze erkenning geven aan het mentale proces. “Het is niet zo dat je op een dag klaar bent met verwerken. Het komt en gaat. En dat is normaal.”
Ze sluit af met een boodschap vol realisme én hoop: “Het is niet alleen beter worden. Het is ook leren leven met wat er niet meer is. En daarin ben je niet alleen.”
Krista vertelde haar verhaal in februari 2026. Inmiddels kunnen er veranderingen in haar gezondheid zijn opgetreden.
Ervaringsverhalen zijn persoonlijk en kunnen al even geleden zijn verteld. Behandelingen kunnen intussen zijn veranderd.