Tessa (38): ‘Door mijn ziekte heb ik mijn mooiste cadeautje gekregen.’

Tessa (38) ontdekt tijdens haar zwangerschap dat ze een zeldzame, agressieve vorm van baarmoederhalskanker heeft, maar besluit alles op alles te zetten voor haar ongeboren dochter. Na intensieve behandelingen en een keizersnede, komt haar dochter Noëll gezond ter wereld en wordt Tessa uiteindelijk schoon verklaard. De impact op haar lichaam, leven en relatie was groot, maar stap voor stap nam ze haar leven weer in eigen hand.

Toen ze 29 was raakte Tessa zwanger. Vanaf het begin had ze last van bloedingen, de verloskundige dacht aan innestelingsbloedingen. Hoe verder de zwangerschap vorderde, hoe erger de bloedingen werden. Bij uitwendige echo’s werd niets anders gevonden dan een laag liggende placenta. Tessa kreeg het advies om het rustig aan te doen. Het bloeden hield echter aan; bij de zoveelste inwendige echo rond de 25ste week van de zwangerschap zag men dat de placenta was opgetrokken en dat dit de oorzaak dus niet kon zijn. De gynaecoloog voerde een test uit met verdund azijnzuur en ontdekte dat er afwijkende cellen leken te zijn. Er werd een biopt afgenomen.

Wandelende couveuse
Een week later kreeg Tessa de uitslag. De gynaecoloog vertelde haar dat het niet goed was en dat Tessa baarmoederhalskanker had, dit wordt in 99.5% van de gevallen door het HPV‑virus veroorzaakt, Tessa’s variant zat bij de overige 0.5% (bron: kanker.nl). Tessa had een zeer zeldzame, zeer agressieve tumor, die zich snel zou kunnen uitzaaien. Ik dacht: ‘Ik ben nu een wandelende couveuse, ik zorg dat mijn kindje geboren wordt en dan val ik weg.’ Die nacht sliepen Tessa en haar man amper. ‘Ik weet niet hoe we die nacht door zijn gekomen. Iedere keer als ik wakker werd, dacht ik: ik ga dood.’

Het UMCG ‘rockt’ dit
De volgende dag had ze een gesprek in het ziekenhuis in Enschede over een overstap naar het UMCG in Groningen. Tessa vertelt hierover: ‘Mijn vriendin was veel te vroeg bevallen in het UMCG en zij en haar zoontje kwamen hier perfect uit. Ik dacht: het UMCG ‘rockt’ dit.’ Tessa had er alle vertrouwen in dat ze in het UMCG goed voor haar 26 weken oude kindje konden zorgen. ‘Laat ze mijn kindje er maar uithalen, dat is een zorg minder en dan kunnen ze met mij aan de slag.’ Haar gynaecoloog zei: ‘Er is ook nog een leven ná de kanker.’ Pas toen kwam voor Tessa de omschakeling dat het misschien toch nog wel weer goed zou komen. De onderzoeken die volgden moesten uitwijzen of er sprake was van uitzaaiingen. Groningen nam het van Enschede over. Tessa bleek geen uitzaaiingen te hebben. Op woensdag kreeg ze de uitslag en de zaterdag erna startte Tessa met een van de vijf geplande chemokuren, er was geen tijd te verliezen. 

Experimenteel kapsel
Tussen de eerste en tweede kuur stond Tessa in de badkamer van het hotel waar ze voorafgaand aan de drie dagen kuren verbleef, en onder de douche had ze grote plukken haar in haar handen. Ze belde haar nichtje die kapster was en vroeg: ‘Is er nog een kapsel dat je wilt oefenen, na de kerst mag alles er helemaal af maar nu nog niet.’ Haar nichtje knipte een experimenteel asymmetrisch kapsel. Na de kerstdagen scheerde haar moeder Tessa’s haren er helemaal af. Achteraf hoorde ze dat terwijl het voor haar een verademing was om niet meer met al die plukken uitvallend haar geconfronteerd te worden, haar moeder naar buiten was gegaan en met lange halen haar verdriet losliet. Tessa: ‘Ik vond het echt zo stoer van haar dat ze dit voor mij wilde doen.’

Een gezonde baby
Eind december kreeg Tessa een MRI om te zien hoe de tumor reageerde op de behandeling. Een week voor de geplande keizersnede bleek de tumor na twee chemo’s al voor driekwart geslonken, waardoor de keizersnede drie weken kon worden uitgesteld zodat de zwangerschap voldragen kon worden. Op 2 februari wordt dochter Noëll gezond geboren. ‘Ik vind het zo bijzonder dat je baarmoederhalskanker hebt en dat de baarmoeder er tegelijkertijd voor zorgt dat er een gezond kindje groeit.’ Tessa vertelt dat ze veel gemist heeft: de bevalling verliep niet normaal, ze kon haar kindje niet meteen vasthouden en alles rondom het eerste flesje en verschonen ontging haar door een bloedtransfusie. Het voelde voor Tessa als een litteken. Ze is er lang boos om geweest, het zijn dingen die je niet meer over kunt doen.

Ik kon nog geen pen optillen
Tessa kreeg een week om te herstellen van de keizersnede en van haar kraamtijd te genieten, maar daarna moest ze zich melden voor chemo en 25 bestralingen. Ze pendelde met haar man en dochtertje tussen ziekenhuis en thuis heen en weer, raakte steeds vermoeider en kon na drie weken nog geen pen optillen. Haar lichaam was zo uitgeput dat het volledig verkrampte, ze werd opgenomen vanwege een ernstig kaliumtekort. Toen ze na een week ziekenhuis iets opgeknapt was, begon Tessa aan de brachytherapie. ‘Alles wat ik al had moeten verduren, viel in het niet bij de brachytherapie, dat vond ik heel erg zwaar.’ Operatief werd een staaf ingebracht en platliggend kreeg ze de bestralingsdoses. Het verwijderen van de staafjes en verband was voor Tessa erg pijnlijk. Ze was opgelucht dat het maar er maar één keer inwendige bestraling nodig was; eind maart zat het behandeltraject erop.

Is de kanker terug?
Tessa geniet volop van haar dochter en werkt aan haar conditie. In juli, drie maanden na de laatste bestraling, bleek ze schoon, maar in december kreeg ze opnieuw klachten. Tessa had vanaf het begin aangegeven dat ze haar baarmoeder en eierstokken wilde laten verwijderen, maar het ziekenhuis vond het verstandiger ze te behouden. Haar klachten werden veroorzaakt door een klein stukje baarmoederweefsel dat niet volledig kapot bestraald was. Dit stukje volgde de normale cyclus, maar doordat de baarmoedermond verkleefd was, kon het vocht niet weg. Bij een van de pogingen om de baarmoedermond open te krijgen trad een complicatie op, waardoor Tessa acuut geopereerd moest worden. Een paar dagen later besloot de gynaecoloog alsnog haar baarmoeder en eierstokken te verwijderen. ‘Ik ben blij dat mijn baarmoeder en eierstokken eruit zijn, ik voelde me direct daarna een stuk beter.’

Intimiteit
Naast alles wat haar lichaam had doorgemaakt, kreeg Tessa ook te maken met iets waar veel vrouwen met gynaecologische kanker tegenaan lopen: de intimiteit veranderde ingrijpend. Tessa: ‘In het begin was er van beide kanten heel veel angst.’ Door alle behandelingen had Tessa last van verklevingen. ‘Ik probeerde met pelottes (vaginale staafjes) alles open te houden en een beetje “diepgang” te krijgen. Het was vooral een zoektocht van proberen wat er nog wel kon en wat niet.’ Wanneer je vaker gemeenschap hebt, wordt het uiteindelijk minder pijnlijk. ‘Niet alles lukt meer en soms doet het veel pijn.’ Het duurde een tijdje, maar door met elkaar in contact te blijven vonden Tessa en haar man hun weg hierin. ‘Ik ben heel blij dat ik dat niet ook nog kwijt ben geraakt.’

Wat wil ik nou echt?
Tessa had het gevoel dat ze vanuit het ziekenhuis weinig begeleiding kreeg bij het verwerken van het ziekteproces en wist daardoor niet goed  welk soort hulp beschikbaar was. Ze praatte alles van zich af met iedereen die het wilde horen en vond steun bij haar familie, terwijl ze eigenlijk iets anders zocht dan praten maar dat nergens kon vinden. Uiteindelijk ging ze zonder professionele hulp verder. Gaandeweg vond ze haar eigen weg om weer verder te gaan. ‘Ik doe alleen nog dingen waar ik achter sta. Ik heb een nieuwe kans gekregen om te leven en dat doe ik nu zoals ik het wil. Misschien is het egoïstisch, maar als ik het niet voor mezelf doe, wie dan wel?’ Op werkgebied stelde ze zich de vraag: wat wil ik nu echt? ‘Ik heb altijd iets gehad met energie en daarin ben ik verder gegaan.’ Tessa zette een traject op voor vrouwen die, net als zij, in een zwart gat terechtkwamen. ‘Het stuk dat ik zelf gemist heb, dat doe ik nu voor andere vrouwen.’ www.onbewustbegrepen.nl

Cadeau
Juist door alles wat ze heeft meegemaakt, realiseert Tessa zich hoe bijzonder het leven is. Doordat haar ziekte pas met 26 weken zwangerschap werd ontdekt, kreeg haar dochtertje een kans om gezond ter wereld te komen. ‘Door de ziekte heb ik mijn mooiste cadeautje gekregen. Ik heb mijn kind het leven gegeven, maar mijn kind heeft mijn leven gered.’

Tessa vertelde haar verhaal voor Olijfblad 1 - 2026 (maart 2026). Inmiddels kunnen er veranderingen in haar gezondheid zijn opgetreden.

Ervaringsverhalen zijn persoonlijk en kunnen al even geleden zijn verteld. Behandelingen kunnen intussen zijn veranderd.