Lees verder
Als ik nu een korte broek of jurk aantrek, is mijn compressiekous gewoon zichtbaar. Iets wat ik een jaar geleden nauwelijks voor had kunnen stellen. Op mijn 36e een kous dragen van mijn tenen tot mijn lies voelde eerst als nóg een beperking. Als iets wat mij iedere dag opnieuw zou herinneren aan de kanker en aan wat mijn lichaam heeft doorgemaakt.
'Nu kijk ik daar heel anders naar. Ik verstop mijn been niet meer, draag weer de kleding die ik mooi vind en vertel er zonder moeite over als iemand naar mijn kous vraagt. Ik ben trots op mijn been, maar die omslag kwam niet vanzelf.
Opnieuw patiënt
Ruim vijf jaar geleden kreeg ik op mijn dertigste baarmoederhalskanker, met uitzaaiingen naar mijn lymfeklieren. Ik onderging een zware operatie, vijf chemokuren en zevenentwintig bestralingen. De behandelingen hebben blijvende gevolgen voor mijn lichaam. Zo kwam ik in de overgang, kan ik geen kinderen meer krijgen en heb ik later ook lymfoedeem ontwikkeld.
Het herstel was een lange weg, maar uiteindelijk kreeg ik mijn leven terug. Ik trouwde, kocht met mijn man een huis en begon in november 2025 aan een nieuwe baan.
In eerste instantie was het lymfoedeem mild en met fysiotherapie en een compressiebroekje redelijk onder controle te houden. Maar in de zomer van 2025 werd mijn onderbeen steeds dikker.
Ik hoopte dat het vanzelf weer minder zou worden. Eigenlijk was ik er ook nog niet aan toe om een kous onder mijn knie te dragen. Ik voelde me al beperkt door mijn compressiebroekje tot net boven mijn knie. Mijn kledingkast had ik daar inmiddels helemaal op aangepast. Ik droeg geen korte broeken of jurkjes meer. Achteraf besef ik dat ik jarenlang kleding heb gedragen die eigenlijk niet bij mij paste, alles om het broekje te bedekken.
Maar het lymfoedeem werd erger. Een goed passende kous vinden bleek lastig en in december 2025 moest ik uiteindelijk worden gezwachteld door de thuiszorg. Dat voelde als een enorme stap terug. Ik had zó hard gewerkt om na mijn kanker mijn energie en gewone leven terug te krijgen. Nu voelde ik me opnieuw patiënt, juist op het moment dat ik dacht alles weer op de rit te hebben en aan mijn nieuwe baan was begonnen.
Na een paar weken leerde ik mezelf zwachtelen. Het kostte veel tijd en energie, maar afhankelijk zijn van anderen vond ik nog moeilijker.
De regie terug
Uiteindelijk kwam ik terecht bij het Expertisecentrum voor Lymfoedeem in het Nij Smellinghe ziekenhuis in Drachten. Daar voelde ik me voor het eerst echt begrepen. Ook werd duidelijk hoe groot het verschil in volume tussen mijn benen inmiddels was: ongeveer 1,3 liter. Daar schrok ik van. Door het langdurige lymfoedeem was al vervetting van het weefsel ontstaan.
Dat maakte voor mij extra duidelijk hoe belangrijk het is om mijn been nu goed te blijven verzorgen. Het lymfoedeem zou niet meer verdwijnen. Maar ik kon wél leren hoe ik ervoor kon zorgen dat het niet verder toenam. Ik kreeg een boodschap mee die bleef hangen: het lymfoedeem zou niet meer de macht over mij hebben, ik zou zelf de regie terugkrijgen.
Eind april 2026 werd ik twee weken opgenomen in het ziekenhuis in Drachten. Daar leerde ik mijn been zelf opmeten en zwachtelen en kreeg ik eindelijk een goed aangemeten compressiekous. Ook ontmoette ik andere mensen met lymfoedeem. Maar misschien nog belangrijker: ik begon te accepteren dat dit voortaan bij mij hoort.
Van beperking naar bevrijding
En toen kwam het moment waar ik zo tegenop had gezien: naar huis met een compressiekous van mijn tenen tot mijn lies. Ik had altijd gedacht dat ik die kous zou willen verbergen, zoals het broekje. Maar als ik dat zou doen, besefte ik, paste ik opnieuw mijn kledingkast en mijn leven aan aan mijn been. Dus besloot ik het tegenovergestelde te doen.
Bij thuiskomst trok ik meteen korte broekjes en jurkjes aan. Mijn kous was gewoon zichtbaar. In het begin was dat spannend. Maar al snel merkte ik dat de meeste mensen nauwelijks keken. Sommigen zagen de kous niet eens. En iedere keer werd het makkelijker. Ik kreeg weer zin om leuke jurkjes en korte broeken te kopen en te dragen. Niet meer nadenken over iets dat mijn been kon verbergen, maar aantrekken waarin ik me juist mooi en vrouwelijk voelde. Soms vraagt iemand waarom ik een kous draag. Dat vind ik inmiddels helemaal niet erg en vertel er dan gewoon over,
Trots op mijn been
Een vriendin zei tegen mij dat de kous uiteindelijk mijn kracht zou worden. Dat ik er op een dag vol zelfvertrouwen mee zou rondlopen. Juist omdat het zo sterk is hoe ik hiermee ben omgegaan. Ik denk dat ze gelijk heeft gekregen. Natuurlijk had ik het lymfoedeem liever niet gehad. Het blijft een gevolg van mijn kankerperiode. Maar ik ben er nog, voel me gezond en fitter dan ooit en weet hoe ik voor mijn been kan zorgen.
De compressiekous waarvan ik dacht dat die mijn vrijheid zou afpakken, gaf uiteindelijk juist mijn vrijheid terug. Ik verstop mijn been niet meer en draag weer de kleding waar ik zin in heb. Na alles wat mijn lichaam heeft meegemaakt, ben ik trots op mijn been.
Cindy schreef haar verhaal zelf in augustus 2026. Inmiddels kunnen er veranderingen in haar gezondheid zijn opgetreden.
Ervaringsverhalen zijn persoonlijk en kunnen al even geleden zijn verteld. Behandelingen kunnen intussen zijn veranderd.