Marouschka (33): 'Mijn verhaal mag er ook zijn'

Marouschka (33) voelt zich fit en gezond wanneer een afwijkende thuistest leidt tot de onverwachte diagnose baarmoederhalskanker. Ze ondergaat een baarmoederbesparende operatie die grote gevolgen heeft voor haar lichaam, zelfbeeld en intimiteit. Met onvoorwaardelijke steun van haar man, vindt ze stap voor stap de weg terug naar zichzelf en hun relatie. Uiteindelijk kijkt Marouschka met dankbaarheid en vertrouwen naar de toekomst.

In 2023 krijgt Marouschka, dertig jaar oud, de diagnose baarmoederhalskanker. Ze staat midden in het leven, voelt zich superfit en gezond en heeft geen idee dat er iets mis is. Het begint met een thuistest van het bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker waaruit blijkt dat ze HPV heeft. Na het uitstrijkje dat ze vervolgens bij de huisarts laat maken, krijgt Marouschka een telefoontje van de huisarts met het bericht dat ze voor een biopsie naar het ziekenhuis wordt verwezen. Marouschka: ‘Aan de manier waarop ze het mij vertelde, merkte ik al: dit is niet helemaal goed.’ Dat gevoel blijkt terecht. Bij de gynaecoloog aangekomen, blijkt ze een voorstadium van baarmoederhalskanker te hebben. Er moet zo snel mogelijk een operatie plaatsvinden.

Uitstel heeft geen zin
Marouschka wordt voor een keuze gesteld waar ze niet op voorbereid is: nu laten doen, of na het weekend. De arts drukt haar op het hart dat uitstel weinig zin heeft: ’Als je het nu doet dan heb je het maar gehad.’ Zonder goed te weten wat haar te wachten staat, stemt ze toe in de ingreep. Marouschka ondergaat het verwijderen van een stuk van de baarmoedermond met angst. ‘Het was een hele traumatische ervaring’, zegt ze terugkijkend. Twee weken later hoort ze telefonisch dat de ingreep niet voldoende is geweest: in plaats van een voorstadium blijkt er sprake te zijn van beginnende baarmoederhalskanker.

Trachelectomie
Omdat het in een vroeg stadium is ontdekt, is niet direct duidelijk welke behandeling het beste is. Marouschka wordt eerst doorverwezen naar het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis en van daaruit wordt ze doorgestuurd naar het Radboudumc in Nijmegen, waar de artsen kiezen voor een behandeling met zo min mogelijk impact en proberen haar baarmoeder te behouden. Het wordt een zogeheten trachelectomie, een operatie waarbij de baarmoederhals en omliggend weefsel worden verwijderd, met als doel de baarmoeder te behouden.

Marouschka heeft geen grote kinderwens en stelt bewust de vraag of het niet beter zou zijn om haar hele baarmoeder in een keer te verwijderen. De artsen verzekeren haar dat de kans op terugkeer van de ziekte klein genoeg is om dat risico niet te hoeven nemen. Marouschka:’ Uiteindelijk ben ik blij dat ik zelf de keus kan maken of ik wel of geen kinderen wil en dat die keuze niet voor mij is gemaakt.’

Pittig
De operatie vindt plaats in augustus 2023. Bestraling of chemotherapie is niet nodig geweest. Toch is het, benadrukt ze, een pittige periode geweest, ook al voelt haar traject soms lichter dan dat van andere vrouwen. ‘Ik heb geen chemo of bestraling gehad en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Maar dat betekent niet dat wat ik heb meegemaakt niet heftig was. Mijn verhaal mag er ook zijn.’

Na de operatie krijgt ze van haar arts te horen dat ze, omdat ze fit genoeg was voor de ingreep, zichzelf na afloop wel weer snel zou kunnen redden. In de praktijk blijkt dat haar lichaam meer tijd nodig heeft. Haar lichaam is door de operatie ingrijpend veranderd, de ingreep heeft veel impact op haar onderbuik en lichamelijke kracht. Samen met een oncologisch fysiotherapeut werkt ze twee jaar lang stap voor stap aan haar herstel.  

Ze heeft na de operatie last van heftige menstruaties. ‘Ik kan soms 2-3 dagen helemaal niets.’ Onder begeleiding van een diëtiste die gespecialiseerd is in voeding en hormonen krijgt ze dit weer zodanig onder controle dat het voor haar behapbaar is. Marouschka heeft het gevoel dat ze zelf alle drempels moest slechten. ‘Ik denk dat ik eigenlijk zelf alle hulp heb moeten zoeken, ik heb dat wel gemist vanuit de zorg. Het is er allemaal wel, maar het wordt niet standaard aangeboden.’

Lotgenotencontact
Tijdens haar behandeling kiest Marouschka er bewust voor om geen lotgenotencontact te zoeken. Ze wil zich volledig kunnen richten op haar eigen herstel. Ze wordt een korte tijd vrijwilliger bij Olijf, maar ook daar merkt ze dat de verhalen van anderen haar meer verdriet dan steun brengt. ‘Ik vind het ontzettend belangrijk dat die verhalen er zijn, maar ik merkte dat het mij geen energie gaf. Juist doordat ik steeds geconfronteerd werd met hoeveel heftiger het ook kan zijn. Ik heb geleerd dat ik mijn eigen manier nodig heb om met mijn ervaring om te gaan.’

Als ik dans voel ik me mooi
Een tijd lang voelt het alsof ze twee dingen met zich meedraagt: zichzelf, en haar lichaam, dat het hele traject heeft doorstaan. ‘Ik miste de connectie, wilde weer een geheel zijn.’ Haar seksuologe helpt haar die verbinding stap voor stap terug te vinden, onder andere door stil te staan bij momenten waarop ze zich voor haar ziekte mooi vrij en zelfverzekerd voelde. Dansen speelde daarin een belangrijke rol. Uiteindelijk heeft ze haar oude hobby salsadansen weer opgepakt. ‘Het heeft me heel erg geholpen om mijn zelfvertrouwen weer terug te krijgen. Als ik dans voel ik me mooi.’ 

Marouschka vertelt liefdevol over de onvoorwaardelijke steun van haar man. Ze doorlopen geleidelijk een proces om de intimiteit terug te vinden. Ze beginnen laagdrempelig, met een massagecursus, om elkaar weer aan te raken zonder druk. Het herstel gaat gepaard met vallen en opstaan, haar lichaam reageert niet altijd zoals ze wil en angst voor pijn speelt daarbij een grote rol. ‘Ik had het nodig om van hem te horen: ik weet wat er met je is gebeurd, ik zal voorzichtig met je zijn. Het komt wel goed.’ Ze is zich ervan bewust dat niet elke vrouw een partner treft met zoveel geduld. ‘Ik denk dat het er zelfs voor heeft gezorgd dat wij nog meer van elkaar zijn gaan houden.’ 

Toekomst
Bij Marouschka overheerst vooral dankbaarheid: voor de zorg die ze kreeg, voor de mensen om haar heen die haar nooit hebben laten vallen, en voor haar man die vanaf de eerste minuut naast haar heeft gestaan. ‘Ik kijk positief naar de toekomst. De kans dat het terugkomt is heel klein. Ik sta gemakkelijker in het leven. Wat gebeurt, gebeurt. Ik ben blij met wat ik heb, en daar geniet ik van.’

Marouschka vertelde haar verhaal in augustus 2026. Inmiddels kunnen er veranderingen in haar gezondheid zijn opgetreden.

Ervaringsverhalen zijn persoonlijk en kunnen al even geleden zijn verteld. Behandelingen kunnen intussen zijn veranderd.