Lees verder
Na verschillende PAP-uitslagen zei Rianne tegen haar gynaecoloog dat ze wilde dat haar baarmoeder wordt verwijderd. "Ik wilde liever dat mijn kind een moeder heeft die gezond is zonder baarmoeder, dan ziek met baarmoeder.' Er werd niet naar haar geluisterd. Een paar dagen voor de verjaardag van haar dochter kreeg Rianne te horen dat ze baarmoederhalskanker had.
Bevolkingsonderzoek
Sinds Rianne wordt uitgenodigd voor het bevolkingsonderzoek krijgt ze telkens een PAP 2-uitslag met HPV-positief. In de meeste gevallen ruimt het lichaam een HPV-infectie en de licht afwijkende cellen zelf op. ‘Bij elk uitstrijkje bleef ik ongeveer PAP 2-uitslagen krijgen. Mijn lijf ruimde HPV niet vanzelf op. Daarom werden in 2022 biopten genomen, maar volgens het ziekenhuis kwam hier niks uit. Ik zei tegen mijn gynaecoloog: ‘Ik ben 36. Ik draag al vanaf mijn dertigste HPV bij me. Ik heb geen partner. Ik heb een dochter. Haal mijn baarmoeder er maar gewoon uit voordat ik straks ziek ben en mijn kind geen gezonde moeder meer heeft.’ Dat wilde de arts niet doen, omdat er volgens hem niks aan de hand was. Volgens hem ging het absoluut niet gebeuren en zou ook geen enkel ander ziekenhuis dat doen.’ Begin 2023 zag Rianne een bult in haar hals toen ze in de spiegel keek. Toen ging alles in een stroomversnelling: van bloedprikken, mammografie, een biopt van de borst tot aan een PET-CT-scan.
Gaat mama dood?
‘Een paar dagen voor de verjaardag van mijn dochter kreeg ik in februari 2023 te horen dat ik baarmoederhalskanker had met een tumor van 9 bij 9 cm en uitzaaiingen in alle lymfeklieren. Ik kreeg te horen dat ik nog maar zes maanden te leven had. Dat kwam binnen en ik was in shock.’ Toch liet Rianne een enorme veerkracht zien: ‘Maak daar maar 30 jaar van’, zei ze tegen haar oncoloog. De drijfveer achter haar vechtlust? ‘Ik heb een kind. Je moet wel.’
‘Mijn dochter werd 8 jaar en we hebben het feest gewoon door laten gaan. Ik wilde een gezellige, normale verjaardag voor haar. Met mijn ex-partner had ik afgesproken dat we het haar pas zouden vertellen als er een behandelplan was opgesteld. De familie was wel al op de hoogte. Iedereen heeft zijn feestmuts opgezet om samen mijn dochters verjaardag te vieren. Ondanks dat ik zelf nog in shock was, kijk ik fijn op dit moment terug. Ik heb die dag ervaren als een gezellige verjaardag samen met familie en vrienden.’
Nadat ze haar behandelplan had gekregen, vroeg ze haar ex-partner om het gesprek met haar dochter aan te gaan. ‘Hij heeft het haar allemaal verteld, want ik vond dat toch wel heel moeilijk om te doen. De eerste vraag die ze stelde was: ‘Gaat mama dood?’ Op dat moment kan je daar natuurlijk geen antwoord op geven. Mijn ex heeft heel goed gereageerd door te zeggen dat de dokters er alles aan gaan doen om mama beter te maken.’ Twee weken na de eerste chemokuur werd Rianne kaal. ‘Als ik nu aan mijn dochter vraag wat ze het ergste vond toen mama ziek was, dan is het antwoord dat mama kaal was. Dan ben je ook écht ziek. Ik had wel een pruik en die deed ik steeds op als zij er was, maar één keer vroeg ze mij mijn pruik af te doen. Toen ik mijn pruik afdeed, zei ze: ‘Oh, je bent eigenlijk best wel knap kaal! Je lijkt op papa! Maar mama, met je pruik op ben je ook mooi hoor.’’
Medisch wonder
Rianne kreeg palliatieve chemotherapie om haar levensduur te verlengen. ‘Ik ging in een rolstoel het ziekenhuis in, omdat ik niet kon lopen van de pijn. Twee dagen na mijn eerste chemokuur kon ik weer lopen. Ik had geen pijn meer en het bloedverlies was weg. Na chemotherapie, immunotherapie en bestralingen was alle kanker weg, zonder operatie.’ De oncoloog noemde haar een medisch wonder. ‘Ik had te horen gekregen dat ik nog maar zes maanden te leven had. Ik dacht dat ik doodging. Maar, de behandeling sloeg aan en alles is weg. Ik heb gelukkig weer een hele toekomst voor me. Ik ben nu een jaar schoon en het leven weer aan het oppakken.’
Ze werd geconfronteerd met hoe anders het kan uitpakken. Een jaar na haar diagnose krijgt Rianne’s vader blaaskanker met uitzaaiingen in zijn botten. ‘Dat is pittig om te horen. Ik ben een vaderskindje. Al mijn hele leven. Mijn vader is mijn steun en toeverlaat geweest in mijn hele proces. Hij stond elke week, elk gesprek, elke chemokuur aan mijn bed.’ Rianne heeft haar positieve instelling niet van een vreemde. ‘Mijn vader is net zo positief ingesteld als ik. Ze hebben alles geprobeerd, maar de behandelingen sloegen bij hem niet aan. Het was zo’n groot contrast dat bij mij alles aansloeg en bij mijn vader niks werkte, hoe positief hij ook is.’ De rollen werden omgedraaid. ‘Plots stond ik aan de andere kant van het bed. Dat is moeilijk. Hoe positief je ook bent, het werkt niet altijd. Ik heb hard gevochten, maar ook heel veel geluk gehad.’
Samen sta je sterker
Naast positief blijven, benadrukt Rianne hoe waardevol de steun is van familie, vrienden en lotgenoten. ‘Tijdens de chemotherapie leerde ik mijn maatje voor het leven kennen. We ondergingen dezelfde chemokuur en hebben dit samen doorstaan. We hebben elkaar gesteund door dik en dun. Als iemand het nodig had, dan spraken we elkaar bemoedigend toe: ‘Wees sterk’. We konden ook de grootste lol hebben en we hebben samen veel gelachen. Het is belangrijk dat je positief blijft, hoe moeilijk het ook is. Want het is moeilijk. Durf om hulp te vragen, zodat je er niet alleen voor staat. Ik ben heel blij geweest met de steun van mijn familie en vrienden die er altijd voor me waren.’
Rianne vertelde haar verhaal in juni 2026. Inmiddels kunnen er veranderingen in haar gezondheid zijn opgetreden.
Ervaringsverhalen zijn persoonlijk en kunnen al even geleden zijn verteld. Behandelingen kunnen intussen zijn veranderd.