Inge (47): Soms beklemde het me, soms vergat ik het.'

Inge kwam er via het bevolkingsonderzoek achter dat ze baarmoederhalskanker had. ‘Ik had last van tussentijdse bloedingen, maar stak mijn hoofd toch een beetje in het zand. Tijdens het uitstrijkje vertrouwde de assistente het al niet. De huisarts heeft toen meegekeken en stuurde me door naar de gynaecoloog.’

Lisexcisie en nieuwe bloedingen
Bij de gynaecoloog werd er een biopt genomen, nog voordat Inge de uitslag van het bevolkingsonderzoek had. ‘Uiteindelijk bleek dat ik CIN3 had. Ik kreeg een lisexcisie en moest een half jaar later weer op controle komen.’ Inge kreeg na drie maanden opnieuw last van bloedingen en trok aan de bel bij de gynaecoloog. Er werd nogmaals een biopt genomen. ‘Bij een uitslag van CIN1 of CIN2 kon ik kiezen tussen opnieuw een lisexcisie of afwachten. Mijn idee was om bij een CIN2-uitslag voor een lisexcisie te kiezen. Maar wel na de zomer.’

Toen Inge een aantal dagen later op de trein stond te wachten, bekeek ze haar uitslagen op het station. ‘Ik ben medisch bioloog, dus kon het rapport van de patholoog redelijk lezen. Ik las ‘tumor’ en ‘invasie’. Dit was op maandag en we zouden donderdag op vakantie gaan. Mijn eigen gynaecoloog was er pas donderdagmiddag weer. Ik belde naar het ziekenhuis en kreeg te horen dat waarschijnlijk mijn baarmoeder verwijderd moest worden. Ik had baarmoederhalskanker.’

Baarmoederhalskanker
Inge vertelt dat ze heel erg bezig was met of ze op vakantie kon of niet. ‘Ik was onrustig, wist niet goed wat er ging gebeuren en wat voor gevolgen het had.’ Ze bracht haar gezin en familie op de hoogte. ‘Ik heb geprobeerd er een positieve draai aan te geven en vertelde dat de baarmoederhalskanker in een vroeg stadium was.’

‘We zijn in overleg met de gynaecoloog wel op vakantie gegaan. Tijdens de vakantie had ik een telefonische afspraak met haar. We spraken af dat er als ik terugkwam een diagnostische lisexcisie, MRI en nog een aantal andere onderzoeken zouden plaatsvinden om een goed beeld te krijgen.’

Er volgde een onzekere periode. ‘Soms beklemde het me, soms vergat ik het. Vooral humor hielp mij om ermee om te gaan.’ Het behandelplan werd een operatieve verwijdering van de baarmoeder. ‘Ik heb veel telefonisch contact met mijn gynaecoloog gehad, want ik had toch nog wat vragen. Mijn beroep hielp daarin misschien niet mee.’

De operatie
‘Ik was nog nooit onder narcose geweest en was heel zenuwachtig. Samen met mijn man wandelde ik naar het ziekenhuis, we wonen vlakbij. Ik heb een robotoperatie gehad en deze is goed verlopen. Toen ik wakker werd, had ik wel wat pijn, alsof ik heel erg ongesteld was. Terwijl ik geen baarmoeder meer had.’ Na een nachtje in het ziekenhuis mocht Inge naar huis. ‘Het herstel was de eerste paar dagen best zwaar. Ik had niet verwacht dat even naar de bakker lopen te ver was. Maar ik heb lekker op de bank gelegen en naar Wimbledon gekeken.’

Onrustige herstelperiode met een blik op de toekomst
De uitslag na de operatie was goed. ‘Ik heb uiteraard zelf gekeken naar de uitslagen van het weefselonderzoek, maar toen ik ‘geen invasie’ las, wist ik dat het goed zat. En dat werd bevestigd door de gynaecoloog.’ De herstelperiode was onrustig. ‘Als ik buikpijn had, dacht ik: ‘Als het maar niks ergers is’. De controles helpen om wat meer vertrouwen in mijn lijf te krijgen. Net als hardlopen, mijn lijf werd sterker en dat hielp mentaal ook.’

Als Inge terugkijkt op haar ziekteperiode, dan had ze zich achteraf minder druk willen maken om de uitslagen van de patholoog en ze had na de uitslag wat minder willen werken. ‘Ik heb na de uitslag doorgewerkt, maar had achteraf toch meer ruimte en rust nodig.’ Inmiddels kijkt Inge positief naar de toekomst. ‘Natuurlijk denk ik soms nog wel: ‘Wat als het terugkomt?’ Maar ik kijk vooral naar voren.’

Inge vertelde haar verhaal in september 2026. Inmiddels kunnen er veranderingen in haar gezondheid zijn opgetreden.

Ervaringsverhalen zijn persoonlijk en kunnen al even geleden zijn verteld. Behandelingen kunnen intussen zijn veranderd.